Tetikleyici neredeyse hiçbir zaman sigaranın kendisi değildir, etrafındaki durumdur. Zor bir telefon görüşmesi, birini beklerken geçen o durgun an. Hastalardan üç dört gün boyunca her sigaradan hemen önce ne olduğunu yazmalarını istiyorum, sebep sandıkları şeyi değil, gerçekten ne olduğunu. Çoğu zaman iki ya da üç tekrarlayan örüntü ortaya çıkıyor, ve önce çalışılması gereken yer de tam orası. Bu örüntüleri tanımak, isteği daha sonra geri getiren durumları önceden görmene de yardımcı olur, bunu Sigara Öngörüsü'nde anlatıyorum.

Hastalarla en çok kullandıklarım kısa meditasyon, derin nefes alma ve mümkünse bir yürüyüş. Genel anlamda rahatlamaktan söz etmiyorum; sigara isteği geldiğinde yapacak somut bir şeyin olmasından söz ediyorum, çünkü o an, o anda başka bir şey yaparsan genelde hızlıca geçer. Pek çok kişi bu isteği kaygıyla karıştırıyor, ve aradaki farkı anlamak değerli.

Öncelikle, sigara isteğinin sigara içmeden de azalabileceğini bilmek gerekir. En yoğun olduğu dönem çoğu zaman kısadır, ancak ne kadar sürdüğü kişiden kişiye değişebilir. Sonra, o süre içinde yapacak bir şey hazır bulundurmak: su içmek, odadan çıkmak, birine mesaj atmak. Sorun, kişi bu en yoğun dönemin bütün öğleden sonra süreceğini sandığında ortaya çıkar, işte o zaman vaktinden önce boyun eğer. Sigara bırakmada Zamanlama tam olarak doğru anı seçmekle ilgilidir.

Yaratıyor, özellikle kötü bir haftada. Genel bir grup motivasyonundan söz etmiyorum. Aynı süreci yaşayan, 'bugün zordu' dediğinde ne demek istediğini anlayan birinin yanında olmasından söz ediyorum. Yalnız olduğunda her tekrar utanca dönüşür. Destek olduğunda, zor bir an ya da bir tekrar, utanca veya bütün süreci bırakmak için bir nedene dönüşmeden ele alınabilir, bu da sigarayı bırakırken suçluluk duygusuna son vermekle yakından ilgilidir.

Küçük hedefler koyarak ve her birini kutlayarak, kutlamayı sadece sona saklamak yerine. Sigarasız bir gün zaten somut bir zafer, bir hafta ise başka bir zafer. Sadece 'bir daha asla sigara içmeyeceğim' şeklindeki nihai hedefe odaklananlar, yol boyunca motivasyonlarını kaybedebilirler; çünkü bu kadar büyük bir hedef, günlük motivasyonu tek başına sürdürmek için yeterli değildir. Altıncı Adım tam olarak bu küçük zaferleri kutlamakla ilgilidir.